żebrak smutku 1 wpis dla sprawdzanej frazy

Wiersze

  • Żebrak smutku
    Tadeusz Gajcy
    Światłom jak kurantom złocistym
    przebiegł drogę człowiek po drobniutkim świście -
    chitynowy niemal.

    Dziewczyna stojąca na skraju melodię nakryła fartuchem
    jak liściem.
    Usta miała maleńkie
    i prędkie,
    a szyszka świeciła w jej ręku
    jak klejnot albo lusterko.

    Po śpiewie człowiek się wspinał,
    grzbiet wygarbiał jak owad,
    pewnie płakał - bo w słowach
    jak w bursztynie trzy łzy miał -

    Za firanką z barw motylich,
    za szybą z źrenic rybich
    lepili właśnie serce z gliny
    dla smutnych i nieżywych.

    Serce było z kształtu jak szyszka,
    a śpiewało - jak dziewczyna śpiewa,
    więc choć człowiek jak deszcz się przemykał,
    ujść nie zdołał -
             i wrócił, by żebrać.