mnie dosyć 1 wpis dla sprawdzanej frazy

Wiersze

  • Roki
    Czesław Miłosz
    Wszystko minione, wszystko zapomniane,
    tylko na ziemi dym, umarłe chmury,
    i nad rzekami z popiołu tlejące
    skrzydła i cofa się zatrute słońce,
    a potępienia brzask wychodzi z mórz.

    Wszystko minione, wszystko zapomniane,
    więc pora, żebyś ty powstał i biegł,
    chociaż ty nie wiesz, gdzie jest cel i brzeg,
    ty widzisz tylko, że ogień świat pali.

    I nienawidzić pora, co kochałeś,
    kochać to, co znienawidziłeś,
    twarze deptać tych, którzy milczącą
    piękność wybrali.

    Pustką, aleją, wąwozami niemych
    - gdzie wiatr na szepty każdy głos zamienia
    albo w sen twardy z odrzuconą głową -
    iść. Wtedy... Wtedy wszystko we mnie było
    krzykiem i wołaniem. Krzykiem i wołaniem
    ruń czarnych wiosen rozdzierała mnie.
    Dosyć. Dosyć. Nic się przecie nie śniło.
    Nikt nic o tobie nie wie. To wiatr tak w drutach dmie.

    Więc pora. Ja tę ziemię tak kochałem,
    jak, nie potrafi nikt w lepszej epoce,
    kiedy są dni szczęśliwe i pogodne noce,
    kiedy pod łukiem powietrza, pod bramą
    obłoków, rośnie to wielkie przymierze
    wiary i siły.

    Teraz ty musisz ciasno oczy mrużyć,
    bo góry, miasta i wody się spiętrzą,
    to, co przygniecione trwało - naprzód runie,
    co naprzód szło - upadnie wstecz.
    Tak, tylko ten, co krew od innych miał gorętszą,
    Na cwałującym stanie złotym głów tabunie
    z krzykiem w dół obróci ostry miecz.

    Minione, minione, nikt nie pamięta win,
    tylko drzewa jak w niebo rzucone kotwice,
    stada spływają z gór, zasłały ulice,
    kręcą się szprychy, oplata nas dym.